Saturday, May 1, 2010

అనుకోకుండా ఒక రోజు

ఆహా.. ఇవాళేంటి అన్ని పనులు ఇంత ప్రశాంతంగా తొందరగా అయిపోతున్నాయ్ అని అనందపడిపోతూ వెయిటింగ్ లాంజ్ లో కూర్చున్నాను.
నా మానాన నేను ఐపాడ్ లో రమణ గోగుల రీమిక్స్ చేసిన మైఖేల్ జాక్సన్ థ్రిల్లర్స్ వింటూ కూర్చున్నా (ఈ పాటలు కావాలంటే అయీడియ,రిలయన్సె కస్టమర్స్ ఏదో ఒక నంబర్ కి కాల్ చెయ్యండి మిగిలిన వాళ్ళు ఈ జన్మకి ఆ పాటలు వినే అద్రుష్టం లేదని సరిపెట్టుకోండి)


ఎవరో.. మాం..ఫ్రీక్వెంట్ ఫ్లయెర్స్ కోసం ఫెసిలిటీస్ ఇంప్రూవ్ చెయ్యటానికి ఒక సర్వే కండక్ట్ చేస్తున్నాం అంటూ ఆర్ నారాయణమూర్తి సినిమాలో జూనియర్.ఆర్టిస్టుల్లా ఉన్న ఒక గుంపు నా వెంట పడ్డారు(అందరూ ఎర్ర డ్రెస్స్లు వేసుకున్నారులే). నా మీద ఇంత దురభిప్రాయం వీళ్ళకి ఎందుకు కలిగిందా అని బాధపడ్డాను.అయిన వాళ్ళేం పట్టించుకోకుండా అడగటం మొదలుపెట్టారు.
1.మీ పేరేంటి?--ఏదోఒకటి


2.మీకు ఎరుపురంగిష్టమా?--అవ్దు(అవును+కాదు--సవర్ణ మాస సంధి)


3.గ్లోబల్ వార్మింగ్ అంటే ఏంటి?---గ్లోబ్ లోపల వేడిగాలి నింపటం


4.మీ అమ్మమ్మగారికి హాట్ డాగ్ ఇష్టమా లేకపోతే ఫ్రాంకీ ఇష్టమా?


5.మీరు వేసుకున్న లివైస్ జీన్స్ కి రెసిషన్ కి ఎమైన సంబంధం ఉందంటారా? ఈలోపు బోర్డింగ్ టైం అయిందని వినిపించేసరికి గెంతుకుంటు నేను వెళ్ళిపోయాను.
సామాన్య ప్రజలకి అందుబాటులో ఉండకూడదు,పొలిటీషియన్స్ స్థలాలకి బాగా దగ్గరలో ఉండాలి అనే రెండు ముఖ్యమైన విషయాలని ద్రుష్టి లో పెట్టుకుని మన గవర్నమెంట్ వాళ్ళు కట్టిన గాలిపోర్ట్ లో దిగాను.ఎప్పుడూ అనందంగా బరువు బాధ్యతలు మోస్తూ తిరిగే కన్వేయర్ బెల్ట్ ఆరోజు ఎందుకో కదలకుండ దిగులుగా పడుకుని ఉంది.ఈలోపు ఒక గాలిహోస్టెస్స్(గెస్ట్ అంటే అతిథి,హోస్ట్ అంటే ఏంటో నాకు తెలియదు)కన్వేయర్ బెల్ట్ రిపెయిర్లో ఉంది అని చాలా బాధపడుతూ చెప్పింది,అయ్యో మన హోం మినిస్టర్లా సెన్సిటివ్ అనుకుంటా రాజీనామా చేస్తుందో ఏం పాడో అనుకుంటుంటే పక్కన పెట్టిన లగేజ్ కనిపించింది.అది పుచ్చుకుని అత్తయ్య చేసే మామిడికాయ పప్పు,వడియాలు తలుచుకుంటూ బయటకి వచ్చాను.
ఎలాగొలా హస్తమశకాంతరం ఇంటికొచ్చాను.ఆ మరుసటి రోజు ఏదో శెలవు అందరికీ ,నాక్కాదులే.అంతే ఎవరింటికో వెళ్ళటానికి ప్రోగ్రాం పెట్టారు అందరూ కలిసి.నాకిలా హనుమజ్జయంతికి,హయగ్రీవ వర్ధంతికి సెలవలు ఉండవని చెప్పి ఒప్పించేసరికి తల ప్రాణం మోకాల్లోకి వచ్చేసింది (అంటే కాట్ ఎగ్సాం రాయాలని నేను అలా డిసైడ్ అవ్వగానే నా మెదడు వెళ్ళి ఇలా సెటిల్ అయిందన్నమాట.)
ఆ నెక్స్ట్ రోజు లంచ్ బాక్స్ ఊపుకుంటూ అఫీస్ కెళ్ళాను.


ఉన్న జనాలందరితోను ఉప్పరి మీటింగ్ జరిగింది.నన్ను ముంబై లో జనాలు ఎందుకు తోలేశారో అన్నట్టుమొహం పెట్టుకుని కూర్చున్నారు అందరూ.నిన్నేగా జీతం వచ్చింది,ఇహ వెళ్ళి పని చేసుకుంటునట్టు ఏక్ట్ చేద్దాం అని పనులు మొదలుపెట్టాం. నేను నా బాక్స్ ఓపెన్ చేసి హస్తమసకాంతరం* కాకినాడ కాజా తినటం మొదలుపెట్టాను.(హస్తమసకాంతరం అర్థం తెలియని వాళ్ళూ కింద నోట్ చూడండి).ఇలా కొరికానో లేదో అలా ఒకటే సౌండ్స్ మొదలయ్యాయి.నేను కాజానే కొరికానా లేక కాజా లా మారువేషం వేసుకున్న ఏ బాంబు నో కొరికానా?లేక నా వేలు నేనే కొరుక్కుని నాలో ఉన్న అపరిచితురాలో,అంతరాత్మో అరిచారా లేక.......ఇలా లేకలు,లేకలు సాగి పోతుంటే రికార్డెడ్ వాయిస్ వినిపించింది
"అందరూ ముఖ్యమయిన కాగితాలు తీసుకుని కిందకు వెళ్ళి ఏడవండి బిల్డింగ్ కి నిప్పు అంటుకుంది"
నేను వెంటనే కాజా ల బాక్స్,వాటర్ బాటిల్ తీసుకుని లాప్టాప్ ,ఆడిట్ రిపోర్ట్స్ మీద మంచినీళ్ళ గ్లాస్ పెట్టి బయటికి బయల్దేరాను.అప్పటివరకు ముఖ్యమయిన కాగితాలు అంటే ఏంటో ఆలోచిస్తున్న వాళ్ళకి పిచ్చ క్లారిటీ వచ్చేసింది.అందరం పొలో మంటు బయటకి నడిచాం ముందు నేను వెనుక మా జనాలు.ఎలాగో కిందకి వచ్చి పడ్డాం.


తూచ్ ఇది ఫైర్ డ్రిల్ అంతే,మీ మీ సీట్లకి పోవచ్చు అని మళ్ళీ ఇందాకటి అమ్మాయే మర్యాదగా చెప్పింది.
ఎలాగో పైకి వచ్చి పడ్డాక ఈమాత్రం దానికి అనవసరంగ ఖంగారు పడ్డాం అని నాలో నేను అనుకున్నాను.నా పక్కన నడుస్తున్న మా డిపార్ట్మెంట్ మనిషి నన్ను దెయ్యంలా చూడటం మొదలుపెట్టారు.ఫైర్ డ్రిల్ టీం మెంబర్ అనుకుంటా,అతని సెంటిమెంట్స్ హర్ట్ చేసానేమో రేపు ఒక ఖండన ప్రకటన ఇద్దాంలే అని ఊరుకున్నా.ఈలోపు అతనే "మీరు తెలుగు ఎప్పుడు నేర్చుకున్నారు మేడం?" అని అడిగాడు.చిన్నప్పుడే నేర్చుకున్నా అని చెప్పాను.అప్పుడు మీదే ఊరు అని అతను అడగటం విజయవాడ అని నేను చెప్పటం జరిగింది.అంతలో మిగిలిన వాళ్ళు అందరూ వచ్చి అవునా మేమందరం ఇంకా గుజరాతీ ఏమో అనుకున్నాం అని రాంగోపాల్ వర్మ రీమేక్ చేసిన శంకరాభరణం సినిమా రిలీజింగ్ షో చూసొచ్చిన వాళ్ళలాగా మొహాలు పెట్టారు.ఆ మాటకి మనసు బాగా కష్ట పెట్టుకుని,అదీ కాక వాళ్ళ నమ్మకాన్ని దెబ్బ తీసినందుకు నైతిక బాధ్యత వహిస్తూ ఇంటికి వెళ్ళాను.అన్నం తినేసి ఆరుబయట తెల్ల నీల్కమల్ కుర్చి వేసుకుని నా మొబైల్ లో ఆల్ఫాబెటికల్ ఆర్డర్ ప్రకారం అక్కడా ఇక్కడ అక్కడక్కాడ సెటిల్ అయ్యి,అలా సెటిల్ అయ్యేముందు నాకు ఫ్రెండ్స్ అయిన వాళ్ళందరికి కాల్ చేసి ఆరోజు నేను తిన్న ముద్దపప్పు,మామిడికాయ పచ్చడి,నెయ్యి,అరటికాయ వేపుడు,పప్పుచారు,వడియాలు,పెరుగు గురించి(వాటి రంగు,రుచి,వాసన)వర్ణించటం మొదలుపెట్టాను .అలా వర్ణించి..ర్ణించి..ంచి ....వాళ్ళు పెడుతున్న శాపనర్థాలు వింటూ తిడుతున్న తిట్లు తింటూ అనందంగా నవ్వుకుంటూ హస్తమసకంతరం నిద్రపోయాను.
నోట్:హస్తమసకాంతరం అంటే ఏంటొ నాక్కూడా తెలియదు,పదం బాగుందని వాడా.ప్లీజ్ నాకు అర్థం చెప్పొద్దు.అర్థం తెలిస్తే అవసరం ఉన్నప్పుడే వాడాలి.అసలు అవసరం వస్తుందో రాదో కూడా తెలియదు.అర్థం తెలియకుండా అయితే రాజకీయనాకులు రెండో ఎస్సార్సీ వాడినట్టు ఎప్పుడు పడితే అప్పుడు వాడొచ్చు.


Sunday, April 11, 2010

నాకు చిన్నప్పుడు త్రీ వీలర్(త్రీ సైకిల్) ఉండేది మా వీధిలో అందరికీ టూ వీలర్స్ ఉండేవి(బైసైకిల్).నాక్కూడా అందరి లాంటీ పిపేప్ యే కావాలని చాలా గొడవ చేసేదాన్ని. ఎప్పటినుంచో అదుగుతోందికదా అనుకున్నారేమో మా కాంపౌండ్ దాటి వెళ్ళకూడదు అన్న కండిషన్ మీద కొనుక్కొచ్చారు.దానితో పాటు రిస్ట్ బాండ్స్,ఎల్బౌ పాడ్స్,నీ పాడ్స్,చిన్ గార్డ్ కూడా తెచ్చారు.ఇంతా చేసి అప్పటికి నాకు సైకిల్ తొక్కడం రాదు. నేర్పించటనికి చాలా మంది చాలా ఉబలాటపడ్డారు కాని నేను ఆ గోల్డెన్ చాన్స్ మా అక్కకి ఇద్దామని డిసైడ్ చేసుకున్నా. తాత గారి ఊళ్ళొ నేర్చుకుందురుగాని అని చెప్పి మమ్మల్ని,సైకిల్ని కలిపి ఆ ఊరికి పంపించారు.
ఇంక మా నాయనమ్మ హైరానా స్టార్ట్. ఆవిడలో దాక్కుని ఉన్న పి.టి ఉష ని,తెలంగాణ శకుంతలని బయటకి తీసాం. ఇక మాతో వేగలేక మ పొలంలొ పని చేసే ఒక అమ్మయిని మా కాపలాగ పిలిపించింది.ఆ అమ్మయి పేరు నీలమ్మ.చాలా బాగుండేది.
కాని తన పేరు నాకు నచ్చక నీలిమ అని నేనే పేరు పెట్టను.అందరినీ అలానే పిలవమని పోట్లాడేదాన్ని. నీలిమా వచ్చాక నాయనమ్మ కూడ నాకు గుడ్ గాళ్ లానే కనపడటం మొదలుపెట్టింది.
ఏదో చాలా కొంచెం వచ్చేసింది నాకు సైకిల్ తొక్కటం అని రోజూ తాతాగారి బుర్ర తినేస్తుంటే సరే రేపు సాయంత్రం పంచాయతి ఆఫీస్ నుంచి వచ్చాక చూస్తాను అని చెప్పారు.ఇక్కడ తాతగారి ఇంట్రడక్షన్ ఆయన చనిపోయేదాకా ఆ ఊరికి ఆయనే ప్రెసిడెంట్.తాతగారు వీధిలోకి రాగానే కూర్చుని ఉన్నవాళ్ళందరూ లేచి నిలబడేవాళ్ళు.చాలా రోజులు నాకోసం లేస్తున్నారు అనుకునేదాన్ని. :(
అంతే నా పెర్ఫార్మెన్సెకి అడ్డొస్తాయి అనుకున్న వాటన్నిటినీ ఏదో ఒక మూలకి సర్దించెయ్యమని నీలిమాకి చెప్పను.అసలు నాయనమ్మని కూడ ఎక్కడైనా సర్దించేద్దాం అనుకున్నా కాని తాతగారి మొహం చూసి ఊరుకున్నాను. తాతాగరు వచ్చారు నేను అన్ని రెడీ చేసుకున్నాను. మా పొలంలో పనులు చేసేవాల్లు ఒక 20 మంది దాక వచ్చారు.నేను ఫార్ములా 1 రేసర్లా వాళ్ళందరిని చూసి ఒక స్మైల్ ఇచ్చాను.ఆ తర్వాత సైకిల్ తొక్కటం మొదలుపెట్టాను.కొంచెం సేపు బాగానే తొక్కాను ఆ తర్వాత నా ఎఫిషియన్సీ చూపించటానికి వీధిలోకి వెళ్దాం అనుకున్నా నేను గేట్ దాటి వీధి మలుపు తిరగటం ఎదురుగా గేదె రావాటం ఏదో పొదలోకి సైకిల్+మహి వెళ్ళటం జరిగిపోయింది.నేను లేచి వెనక్కి తిరిగేసరికి తాతగారు కంగారుగా రావటం,నాయనమ్మ గట్టిగా అరవటం,పని వాళ్ళు పరిగెత్తటం ఇలా ఏవేవో కనిపించాయి.
ఎవరో నన్ను బయటకి లాగారు,ఇంకెవరో నా సైకిల్ బయటకి తీసారు.వేరెవరో నన్ను ఇంటికి తీసుకొచ్చారు. (పడిపోయిన బాధలో పోయెట్రి వస్తోంది :( ).
ఏవో చిన్న దెబ్బలు తగిలాయ్.5మిన్స్ అయ్యాక ఒక భయంకరమైన నిజం తెలిసింది అది"నేను పడింది దురదగుంటాకులో"(ఫర్గెట్ మీ నాట్)అంతే ఒళ్ళంతా దురద,దద్దుర్లు.ఇలా నా బాధలో నేనుంటె,ఎవరో ప్రెసిడెంట్ గారి మనవరాలిని కమలమ్మ గేదె పొడించిందంట అని ఎవరికో చెప్పారంట ఇక మొదలయ్యింది జాతర "తిరనాళ్ళాకి వచ్చినట్టు ఒకటే జనం రావటం ఇంటికి నన్ను చూడటనికి.అందరూ రావటం నేను దురదగుంటాకు లో పడ్డానని తెలుసుకుని ఒక చిన్న నవ్వు నవ్వటం.నాకు ఒల్లు మండిపోయింది.
ఇంకొందరు (టీ వీ 9 పూర్వీకులని నా అనుమానం) సంఘటనా స్థలాన్ని అందరికీ చూపించటం. :(
ఆ నెక్స్ట్ డే అమ్మ,నాన్న వచ్చారు.ఎలాగూ సెలవులు అయిపోయాయి కదా అని చెప్పి ఇంటికి తీసుకొచ్చేసారు.ఇప్పటికి కూడా సైకిల్ అంటే భయమే నాకు.ఎంత ట్రాఫిక్ లో అయినా కార్ డ్రైవ్ చెయ్యగలను కాని ఖాళీ రోడ్ మీద సైకిల్ నడపలేను