Tuesday, March 10, 2009

మట్టి బొమ్మలు

మా ఇంట్లో రోలు దగ్గర ఒక మల్లె పొద ఉండేది.చాలా అంటే చాలా పెద్దది.శెలవలలో సాయత్రం ఆరయ్యాక పెద్దవాళ్ళు పనుల్లో బిజీ గా ఉండేవారు.అలాంటి ఒక రోజు నేను, నా అసిస్టెంట్స్ (మా ఇంటిపక్కన ఉండే నాకన్నా చిన్నపిల్లలు)కలిసి ఒక స్మాల్ స్కేల్ ఇండస్ట్రి (దీన్ని తెలుగులో ఏమంటారో తెలియదు :( ) స్టార్ట్ చేద్దాం అని నిర్ణయించుకున్నాం.ఇప్పుడు అందరూ బిజినెస్ ప్లాన్స్ అని హడావిడి చేస్తున్నారు కాని అప్పట్లోనే నేను ఎలాంటి హడావిడి లేకుండానే బిజినెస్ స్టార్ట్ చేసాను.

మల్లె పొద కింద ఉన్న నల్లమట్టి లో నీళ్ళు పోసాం.అప్పటివరకు ఎండకి బాగా ఎండి పోయి వేడెక్కి ఉందేమో మేము నీళ్ళు పోయగానే మట్టి కూడా మల్లె మొగ్గలానే విచ్చుకుంది.లేకపోతే మల్లెపూవుని చూసి నేర్చుకుందేమో మేము మా కార్పెంటర్ని చూసి మట్టితో టేబుల్ చెయ్యటం నేర్చుకున్నట్టు.మల్లెపూల వాసన,తడిసిన మట్టి వాసన అనందంలో పడి మా స్టార్ట్-అప్ కంపెని గురించి కాసేపు మర్చిపోయాం.


చిన్న చిన్న మట్టి ముద్దలు తీసుకుని రోలు ని ప్లాట్ఫార్మ్ లా ఉపయోగించి ఒక టి.వి,బాల్,సోఫా,బొంగరం,చక్రాలు(ఇవి మల్టి పర్పస్ అవసరం అయినప్పుడు ప్లేట్స్ లా కూడ వాడొచ్చు),టేబుల్-మూడు/నాలుగు కాళ్ళు ఉన్నది ఇలాంటి ఇంటికి పనికొచ్చే సామాన్లు చేసాం.కాకపోతే ప్రొడక్షన్ పూర్తి అయ్యేసరికి రోలు కొంచెం మురికిగా తయరయింది.అది చూసి అమ్మ వాళ్ళు మనసు కష్ట పెట్టుకుంటారేమో అని కన్నీళ్ళు కారుస్తున్న నా అసిస్టెంట్స్ కి ఇలాంటి చిన్న చిన్న విషయాలు పట్టించుకోకుడదు అని ధైర్యం చెప్పాను.అందరం కలిసి అమ్మ వాళ్ళు అందరూ కలిసి కూర్చుని కబుర్లు చెప్పుకుంటున్న చోటకి వెళ్ళి మా టాలెంట్ చూపించాం.


నా గురించి,నా తెలివితేటల గురించి బాగా తెలిసినది అవటం వల్లా,నా అంత కాకపోయినా కొద్దో గొప్పో ఇంటెలిజెన్స్ ఉండటం వల్లా,అన్నిటికంటే ముఖ్యంగా మా "అమ్మ" అవటం మూలానా రోలు గురించి తెలిసిపోయింది.అదేంటో నా టాలెంట్ ని గుర్తించటం మానేసి నా వైపు కోపంగా చూడటం మొదలుపెట్టింది. :(

నేనేమైనా తెలివితక్కువదాన్నా భయపడటానికి "అమ్మా,నువ్వు షాపింగ్ కి వెళ్ళటానికి డాడీ కోసం ఎదురు చూడఖ్ఖర్లేకుండ కార్ కూడా చేస్తాను చక్రాలు చేసేసాను ఇంక నిన్న,ఎల్లుండి(నాకు చాలా రోజుల వరకు రేపు-నిన్న,ఎల్లుండి-మొన్న తేడా తెలిసేది కాదు) లోపు సీట్స్ చేసేస్తాను" అన్నాను. పెద్దగా ఏమి పనిచెయ్యలేదు ఈ ట్రిక్ కాని తన్నులు తినకుండా మాత్రం కాపాడింది.


అదేంటో అమ్మ నా టాలెంట్ ని ఎప్పుడూ అర్థం చేసుకునేది కాదు. :( పైగా పనిష్మెంట్ ఇచ్చింది మా పనమ్మాయి ఆ రోలు కడిగేటప్పుడు మగ్ తో నీళ్ళు నేనే తీసుకెళ్ళి ఇవ్వాలి అని. అలా నా మొదటి కంపెనీ నా ఐడియా సరిగ్గా ఎవరికి అర్థం కాకపోవటం వల్ల ఫెయిల్ అయింది. :(


కాని అదేంటో ఆ తర్వాత అంటే నేను కుంచెం పెద్ద అయ్యక నేనేం చెప్పినా జాగ్రత్తగా వినేది,ఇంక మా నాన్న గారు అయితే నా చిన్న చిన్న అచీవ్మెంట్స్ కి అంటే క్లాస్ లో ఫర్స్ట్ రావటం (లాస్ట్ నుంచి)లాంటి వాటికి కూడా చాలా అనందపడి ఏదో ఒక గిఫ్ట్ కొనేవారు. :)

Monday, March 2, 2009

గోరింటాకు


నా చిన్నప్పుడు వేసవి కాలం శెలవులకి మా కజిన్స్ అందరూ వచ్ఛేవారు.ఇంకో 10డేస్ లో శెలవులు అయిపోతాయి అనగా గోరింటాకు ప్రోగ్రాం ఉండేది.(అంటే స్కూల్ లో అందర్కీ చూపించాలి కదా మరి అందుకు)

పొద్దున్నే అమ్మమ్మ గోరింటాకు కోయించేది.మేము కూడా పనమ్మాయితో కలిసి ఎగబడి మరీ కోసేవాళ్ళం.నేను మాత్రం ఊరికే చెట్టు చుట్టూ,కోస్తున్నవాళ్ళ చుట్టూ ఒక ప్లేట్ పట్టుకుని తిరిగేదాన్ని ఆకులు పట్టుకుంటా అని.(ఇక్కడ నా ఇంట్రడక్షన్ ఇవ్వాలి,నేను మా ఇంట్లో అందరికంటే చిన్నదాన్ని,తెలివైనదాన్ని కాబట్టి నన్ను అందరూ చాలా జాగ్రత్తగా చూసేవారు,ఏమి చెయ్యనిచ్చేవారు కాదు)అప్పుడు ఎవరికి తోచింది వాళ్ళు ప్లేట్లో వేసేవారు.(అంటే ఒక పది ఆకులు అని అర్థం).

నేను ఎంత జాగ్రత్తగా ఆ ఆకులు కోసానో అందరికి చెప్దాం అని పరిగెట్టాను ఆ అకులు అన్నీ గాలికి ఎగిరిపోయాయి.నేను కూడా నా ఏడుపుతో పెంకులు ఎగరకొడదాం అని అనుకుని మొదలుపెట్టేలోపే ఎదురుగా మా మామయ్య వచ్చి "గుండూ బయటకి వెళ్తున్నా వస్తావా?"అని అడిగారు.గెంతుకుంటూ వెళ్ళిపోయాను.

అలా ఒక గంట తిరిగి ఇంటికి రాగానే మా అమ్మ స్నానం చెయ్యకుండా అలా ఊరిమీదపడి ఊరేగొద్దని ఎన్ని సార్లు చెప్పాను అని అడిగింది.నాకు నిజంగా భయంవేసింది నెంబర్ కరెక్ట్గా చెప్పకపోతే ఇంకా తిడుతుండేమో అని,ఈలోపే మా మామయ్య నేనే తీసుకెళ్ళాలే అన్నారు.

మద్యాహ్నం మా జనాలందరి భోజనాలు అయ్యాక మొదలు అయ్యింది గోరింటాకు ప్రోగ్రాం. మా అమ్మ గోరింటాకు పెట్టటం లో ఎక్స్పర్ట్ అందుకే మా అమ్మ చుట్టూ అందరో ఏవో నెంబర్స్ అరుస్తూ తిరుగుతున్నారు. నాకు మా పెద్దమ్మ అన్నం తినిపించేసరికి లేట్ అయ్యింది. అందుకే ఆ నెంబర్స్ కాన్సెప్ట్ ఏంటో అప్పట్లో నాకు అర్థం అవలేదు తర్వాత తెలిసింది అది గోరింటాకు పెట్టించుకోవల్సిన ఆర్డర్ అని.నేను వెళ్ళి అమ్మ పక్కన కూర్చున్నాను మా అమ్మేమో "మహీ నీకు ఎప్పుడూ పెడుతూనే ఉంటానుగా (అనటమే కాని ఎప్పుడు పెట్టేది కాదు :( ) ఈసారి అత్తతో పెట్టించుకో గుడ్ గాళ్ వి కదా" అంది . (గుడ్ గాళ్ అంటే చాలు ఎంత కష్టం అయిన పని ,అయినా అంటే కౄష్ణ డాన్స్ చూసి నవ్వకపోవటం లాంటివి కూడా చాలా వీజీగా చేస్తాను అని మా అమ్మకి తెలుసు)

ఇక్కడ మా అత్త ఇంట్రడక్షన్: మా అత్త గోరింటాకుతో చందమామ పెడితే అది సూర్యుడి లా ఉండేది అయినా సరే గుడ్ గాళ్ పదవి కోసం అత్త దగ్గరికి వెళ్ళి చేతులు రెండూ చాపి అత్తా వాళ్ళెవరూ నన్ను గోరింటాకు పెట్టుకోనివ్వట్లేదు (అబద్ధం)అన్నాను. వెంటనే మా అత్త వచ్చి వాళ్ళెవరు వద్దనటనికి అని నాతో అని, మామయ్యని పిలిచి మహీ చేతిలో ఏమైనా డిజైన్ గీయండి అంది(మామయ్య పెయింటింగ్స్ బాగా వేసేవారు)

మా మామయ్య నన్ను ఒళ్ళో కూర్చోపెట్టుకుని నా చెయ్యి పట్టుకుని బ్లూ ఇంక్ పెన్నుతో డిజైన్ వేసారు.
అప్పుడు మా అత్త ఒక అగ్గిపుల్ల,బంతి ఆకు,నీళ్ళు,ఒక పాత గుడ్డ లాంటి ఎక్విప్మెంట్తో వచ్చి గోరింటాకు పెట్టటం మొదలుపెట్టింది.నేను అలాగే మామయ్య ఒళ్ళోనే నిద్రపోయాను.గోరింటాకు పెట్టటం అయ్యాక నన్ను ఎత్తుకుని తీసుకెళ్ళి మంచమీద పడుకోబెట్టారు.
నేను నిద్రలేచేసరికి అందరూ చేతులు కడిగేసుకుని చూసుకుంటున్నారు నేను కూడా పరిగెత్తుకుంటు వెళ్ళి చేతులు రెండూ బకెట్ లో ముంచేసాను(అప్పటిలో మా అమ్మ చుట్టుపక్కల లేకపోతే నేను చేతులు అలాగే కడుక్కునేదాన్ని).
ఏదో ఆరెంజ్ కలర్లో ఉన్నాయి నా చేతులు అందరివి ఏమో ఎర్రగా ఉన్నాయి నేను పొద్దున చేద్దామని వదిలేసిన పెంకులు ఎగరగొట్టే పని మొదలుపెట్టాను. ఇంకేముంది అందరూ వచ్చేసారు నా దగ్గరికి అప్పుడు సీన్

నేను:వా(.......
అక్క:మహీ రేపటికి మంచి కలర్ వస్తుంది నాన్నా ఊరుకో

నేను:అప్పుడు మీ అందరీ చేతులు కూడా ఇంకా ఎర్రగా ఔతాయి వా........(డెసిబెల్స్ పెరుగుతాయి)
అక్క:కాదు మా చేతులు నల్లబడిపోతాయి మామయ్య పెయింట్ వేసేప్పుడు చూడలేదూ?

నేను: నాకిప్పుడే కావాలీ ఈ..........
మా కజిన్(ఏడుపు గొంతు తో):ఉండు నేను ఇంక్ కాయలు తెస్తాను
******************************************************************************
అంతే ఇంక్ కాయలు నలిపి నా చేతి మీద డిజైన్ లో ఫిల్ చేసారు ఆ కలర్
అప్పటికే మా బట్టల నిండా మొహాల నిండ కలర్ అంటింది.అందరికంటే ముందు కలర్ అంటిన సంగతి ఇంక్ కాయలు తెచ్చిన మా కజిన్ గుర్తించాడు.అంతే ఈ సారి నాతో పాటు అందరూ ఏడుపు మొదలుపెట్టారు.పక్క ఇంటివాళ్ళ పెంకులు కూడా ఎగిరిపోవటం మొదలయ్యింది.
మా అమ్మమ్మ వెంటనే వచ్చి మా అవతారాలు చూసి అందరికీ బగబగా (గబగబాని చిన్నప్పుడు నేనలాగే అనేదాన్ని) స్నానాలు చేయించింది.

మర్నాడు నిద్రలేచాక చూసుకుంటే నిజంగానే నా చేతులు ఎర్రగా అయినట్టు అనిపించింది మ అక్క,కజిన్ నా కోసం అంత కష్టపడ్డందుకేమో :)

Wednesday, February 11, 2009

డ్రాయింగ్ క్లాసు

మాకు ఇంజినీరింగ్ లో డ్రాయింగ్ అని ఒక సబ్జెక్ట్ ఉండేది.అసలు నాకు బొమ్మలు వేయటం అంటే పెన్సిలేజ్ (పెన్సిల్ తో రాసుకునే ఏజ్)నుంచే చిరాకు.పైగా సరిగ్గా కాలని దోశెలా (తెల్లగాఉండేవారు మరి)మొహం పెట్టుకుని వచ్చేవారు ఆ లెక్చరర్. అయినా నేను వేసిన బొమ్మలు "చాలా డిఫ్ఫెరెంట్గా ఉండేవి" (ఇప్పుడె ఇంటర్నెట్ లో ఈనాడు పేపర్-చిత్ర వార్తలు చూసాను)అంటే,

స్క్వేర్ --> సమోసా లా

ట్రైయాంగిల్ --> సరిగ్గా కట్ చేయని ఢోక్లా లా

పెంటగాన్ --> ఫైవ్ స్టార్ హోటల్ దోశె లా

రెక్టాంగిల్ --> మిరపకాయ బజ్జీ లా

ఇలా చాలా క్రియేటివ్ గా డ్రా చేసేదాన్ని.అందుకే లెక్చరర్కి నేనంటే చాలా భయం ఉండేది.

ఇలా ఆనందంగా బొమ్మలు వేసుకుని డ్రాయింగ్ క్లాస్ లో నుంచి బయటకి వస్తున్న నాకు మా ఫ్రెండ్స్ నోటీస్ బోర్డ్ చూపించారు.


Student are requested to submitt,
1.------
2.------
3.------
4.------- etc.. etc..

by next class.

నేను వెంటనే నా డ్రాయింగ్ షీట్స్ లో ఉన్న ఆహార పదార్థాల వైపు చూసాను.ఇంటికెళ్ళాక ఎలా అయిన వాటి పని చూద్దాం అని నిర్ణయించుకున్నా.
*******************************************************************************
ఇంటికి వెళ్ళి
నేను:అమ్మా! రేపు సబ్మిషన్ ఉంది హెల్ప్ చేస్తావా?( ఏదో పెన్సిళ్ళు చెక్కి ఇవ్వటం లాంటివి)
అమ్మ:జలుబు చేసి హోం వర్క్ చెయ్యలేకపోయావని లెటర్ రాసి ఇవ్వనా?


సరేలే ఇలాంటి టెంప్టేషన్స్ కి లొంగకూడదు అని కాసేపు నన్ను నేను మోటివేట్ చేసుకుని,పెన్సిళ్ళు చెక్కుకుని ఎరేజర్ కోసం వెతకటం మొదలుపెట్టాను కనపడలేదు ఇంటి పక్కన చిన్న బాబు ని అడిగితే ఎర్ర రంగులో పైనాపిల్ లా ఉన్న ఎరేజర్ ఇచ్చాడు.హమ్మయ్య అనుకుని డ్రాఫ్టర్ డైనింగ్ టేబుల్ కి సెట్ చేసాను.అప్పుడు గుర్తొచ్చింది డ్రాయింగ్ షీట్స్ లేవని,నాన్న కి కాల్ చేసాను.

నేను: హలో
నాన్న: చెప్పమ్మా వచ్చేసావా కాలేజ్ నుంచి?పాలు తాగావా?

నేను:హా తాగేసాను.మీరు ఇంటికెప్పుడు వస్తారు?
నాన్న:టైం పడుతుంది బంగారం ఏమైనా పనుందా?

నేను: డ్రాయింగ్ షీట్స్ కావాలి....
నాన్న:నేను పంపిస్తాలే డబుల్ రూల్స్ ఉన్నవా? ఫోర్ రూల్స్ ఉన్నవా?

నేను:......
నాన్న:ఇంగ్లిష్ రాయటానికా?తెలుగు రాయటానికా?

నేను:.... ఏమి లేదులే నాన్న.మళ్ళీ కాల్ చేస్తాను అమ్మ పిలుస్తోంది.
ఏంటో మొదలుపెట్టిన టైం బాలేదు అనుకున్నాను.

ఈలోపు మా ఇంటిదగ్గర ఉండే మా ఫ్రెండ్ కాల్ చేసింది ఊరికే మాట్లాడదామని పనిలో పనిగా డ్రాయింగ్ అంటే ఏంటి అనే చిన్న డౌట్ కూడా అడిగింది.ఇక్కడికేరా ఇద్దరం కలిసి వర్క్ చేద్దాం అన్నాను.

అంతే,

ఫ్యామిలి షిఫ్టింగ్ అంత లగేజ్ తో వచ్చేసింది. :(

తన దగ్గర ఉన్న షీట్స్ తో వర్క్ మొదలుపెట్టాం.

మద్యలొ మా ఇంటిపక్కన బాబుని,వాళ్ళమ్మని,మా అమ్మమ్మని,మా పనమ్మాయిని స్కేల్ సరిగ్గా ఉందా? పెన్సిల్ గీత బాగా వచ్చిందా అని అడుగుతూ, మా బొమ్మలకి (మేం గీసిన బొమ్మలకి)మేమే మురిసిపోతూ ఎలా అయితే పూర్తి చేసాం.

తర్వాత రోజు ఇద్దరం కలిసే వెళ్ళాం కాలేజ్ కి.

మా ఫ్రెండ్ బండి సరిగ్గా పార్క్ చెయ్యలేదు.వెంటనే నేను "నువ్వు మనిషివా?మురళి మోహన్ వా అన్నాను?"(మా డ్రాయింగ్ సర్ పేరు అదే)

నా తెలివితేటలకి,సెన్స్ ఆఫ్ హ్యూమర్కి,స్పోంటేనిటికి వగైరాలకి మురిసిపోతూ పక్కకి తిరిగాను అక్కడ మా సరిగ్గా కాలని దోశె....(మా డ్రాయింగ్ సర్)

అయిపోయింది............

(నాలో నేను-మ్యూచువల్ ట్రాన్స్ఫర్ కి అరంజ్మెంట్స్ చేసుకోవాలి,టిసి తీసుకోవాలి,ఫ్రెండ్స్ కి బై చెప్పాలి,ఆటోగ్రాఫ్ బుక్ రాయించుకోవాలి అని ఒక టు-డు లిస్ట్ తయారుచేసుకున్నాను)

ఎలాగో ధైర్యం చేసి క్లాస్ కి వెళ్ళాం.ఒక్కొక్కరిని పిలిచి చెక్ చేస్తున్నారు,నేను దేవుడికి దణ్ణం పెట్టుకుని వెళ్ళాను.నేననుకున్నంత వయొలెంట్గా ఏమీ అనలేదు కాని ఇదేంటి రెక్టాంగిల్ లో అన్ని సైడ్స్ ఈక్వల్గా లేవు లాంటి ప్రశ్నలు అడిగారు.

ఎలా అయితే నా ఫర్స్ట్ సబ్మిషన్ పూర్తి అయింది.నా ఫ్రెండ్ ని మాత్రం చాలా తిట్టారు.ఫైనల్ గా అర్థమయిందేంటంటే ఆయన్ని కామెంట్ చేసింది మా ఫ్రెండ్ అనుకున్నారు.
అలా నా ఇన్నోసెంట్ ఫేస్ నన్ను కాపాడింది.పాపం మా ఫ్రెండ్.

("బ్లాగ్ లో రాస్తున్నా అని చెప్తే పేరు రాయకు ప్లీజ్.నేను డ్రాయింగ్ లో ఫెయిల్ అయిన సంగతి అందరికి తెలిసిపోతుంది అంది")

Thursday, February 5, 2009

ముంబై

నేను ఒక ప్రోజెక్ట్ వర్క్ కోసం 3 నెలలు ముంబై లో ఉన్నాను.నాకు అన్నిటికంటే బాగా గుర్తుండిపోయింది మాత్రం లోకల్ ట్రైన్

రైల్వే స్టేషన్ బయట ఆటో దిగగానే ఏదో జాతరకి వచ్చిన ఫీలింగ్ వస్తుంది.తల పైకెత్తి చూడగానే రాజ్ థాకరే నవ్వుతూ కనిపిస్తాడు (పొస్టర్లో).ఎవరి ఇంట్లో వాళ్ళు ఉంటే గవర్న్మెంట్ కి ఎక్స్ట్రా టాక్స్ కట్టాల్సివస్తుందేమో అన్నట్టు జనాలందరూ ఎక్కడికో ఒకచోటకి వెళ్ళటానికి ట్రై చేస్తూ ఉంటారు.


ఒక అరగంట కష్టపడితే ఈజీగా 10 అడుగులు వెయ్యొచ్చు.కొంచెం ముందుకువెళితే స్టార్టింగే కానీ ఎండింగ్ కనిపించని క్యూస్ కనిపిస్తాయి.పక్కనే మెట్లు కూడా.ఒక 10 మెట్లు ఎక్కగానే ఆ ముందు రోజు రాత్రి అంతా పళ్ళు టక టక లాడించి రెస్ట్ తీసుకుంటున్న పంచ్ మెషీన్స్ కనిపిస్తాయి.ఆ పక్కనే నిద్రపోతున్న లేడీ కానిస్టేబుల్ని చూస్తే ముంబై అంత ప్రశాంతమైన నగరం ఎక్కడా లేదేమో అనిపిస్తుంది.


ఓవర్ బ్రిడ్జ్ మీదకి వెళ్ళగానే ముంబై అమ్మయిని అనిపించుకోవాలనే తొందరలో భయంకరంగా రెడీ అయిన అమ్మాయిలు కనిపిస్తారు. అయ్యో అడ్డమైన్ క్రీములు రాసి జుట్టు పాడైపోయిందని మనం బాధలో ఉండగానే అర్థం అయిపోతుంది అది వాళ్ళ హెయిర్ స్టైల్ అని.

ఈలోపు ఎదురుగా ఒక మామ్మగారు(అలా మమ్మగారు అని పైకి అంటే ఈవ్ టీజింగ్ కేస్ పెడతారు)హెడ్ ఫోన్స్ పెట్టుకుని వింటూ ఎదురు వస్తారు.అప్పుడు మన మొబైల్లో కుడా ఈ సౌకర్యం ఉన్న సంగతి గుర్తువస్తుంది.మనం వెంటనే మన మొబైల్ లో పాటలు వినటం మొదలు పెడతాం.


ఈలోపు ట్రైన్ అనౌన్స్మెంట్ ఔతుంది అంతే అప్పటివరకు చా..లా సొఫిస్టికేటెడ్ గా ఉన్నవాళ్ళంత ఒక్కసారే అరుచుకుంటూ ట్రైన్ ఎంట్రన్స్ దగ్గరకి పరిగెత్తటం మొదలు పెడతారు. ఎక్కేవాళ్ళూ దిగేవాళ్ళ మద్యలో ఇరుక్కుపోయి మనకి తెలియకుండానే ట్రైన్ లో వచ్చి పడతాం.

నేను ఒక విషయం అబ్సర్వ్ చేసాను ప్రతి కంపార్ట్మెంట్లోనూ అందరి మీదా అరిచే వాళ్ళు ఎవరో ఒకరు ఉంటారు. వీళ్ళు జెనరల్గా నార్త్ ఇండియన్స్ అంటే ఇష్టం లేని మహరాష్ట్రియన్స్ అయి ఉంటారు. ఏదో ఒక స్టేషన్లో స్క్వాడ్ వచ్చేదాకా వీళ్ళని భరించాలి.స్క్వాడ్ వచ్చాక తెలుస్తుంది వీళ్ళకి టికెట్ లేని సంగతి.

ఈలోపు మనం దిగే స్టేషన్ వచ్చేస్తుంది హమ్మయ్య....
ముంబైలో ఉన్నన్ని రోజులు దేవుడా ఏం పాపం చేసుకున్నాను నాయనా అనుకునేదాన్ని.

ఫైనల్ గా నాకు తెలిసిందేంటంటే నేను,దోమలు,ఎండలు విజయవాడ లో ఉండటమే కరెక్ట్ అని. :)

కాని ముంబై- The city that never gives up.

Thursday, January 29, 2009

నేను-మా పాలేరు

టైం: వేసవి కాలం, 4pm
స్థలం:అమ్మమ్మ వాళ్ల ఊరు


ఆరోజు నా మూడ్ ఏమీ బాలేదు.అమ్మ వాళ్ళ పెళ్ళికి నన్ను పిలవనందుకు అమ్మమ్మ తో గొడవ పెట్టుకుని అలిగాను.(ఎందుకైనా మంచిదని అన్నం తిన్నాక అలిగాను).పైగా ఎండలు అని అబద్ధం చెప్పి (అమ్మమ్మ వాళ్ళ ఊరు నాకెప్పుడూ చల్లగానే ఉంటుంది)నన్ను గది లో నుంచి బయటకి రానివ్వట్లేదు.అందుకే కోపం వచ్చి నా పెళ్ళికి కూడా మిమ్మల్ని ఎవరినీ పిలవను అని చెప్పాను.వెంటనే మా అమ్మ "శ్రీ రామచంద్రా! నాకీ అతి తెలివి కూతురేంటి నాయనా?" అని దేవుడికి ఒక ప్రశ్నాపత్రం పంపించింది (question paper తెలుగులో ఏం అంటారో గుర్తు తెచ్చుకోవటానికి చాలా టైమే పట్టింది)ఫైగా పద కాసేపు పడుకుందువుగాని అని తీసుకెళ్ళిపోయింది.


నాకేమో నిద్ర రాలేదు.సరే ఎలాగూ మెలకువగానే ఉన్నాం కదా అని పెళ్ళి పనుల గురించి ఆలోచించటం మొదలుపెట్టాను. నాకు అన్నిటికంటే ముందు మామిడాకులు గుర్తువచ్చాయి.ఆ వెంటనే నాకు నేను పెంచుకుంటున్న మామిడి చెట్టు గుర్తువచ్చి చాలా బాధేసింది.అదేమో చాలా చిన్న చెట్టు ఆకులు కొయ్యటం నాకు ఇష్టం లేదు.ఇలా నా టెన్షన్ లో నేనుంటే మా పాలేరు ట్రింగ్..ట్రింగ్ అని cycle మీద వెళుతూ "హేంటి పాపమ్మగారూ హలా కూకున్నారూ?"అని అడిగాడు.
అసలే నా పేరు నాకు చాలా ఇష్టం ఇలా పాపమ్మ,ఆండాళ్ళమ్మ అని పిలిస్తే నాకు ఒళ్ళు మండింది.అయినా ఇతనితో నాకేంటి అనవసరంగా టైం వేస్ట్ అని నా పెళ్ళి గురించి ఆలోచిస్తున్నా నువ్వెళ్ళు అని చెప్పా.అంతే నేనేదో జోక్ వేసినట్టు నవ్వుకుంటూ వెళ్ళిపోయాడు.

వెళ్ళేవాడు వెళ్ళకుండా అందరికీ చెప్పేశాడు.ఇహ అందరూ ఒకటే నవ్వటం.ఇది చాలనట్టు నీ పెళ్ళికి సంవత్సరం ముందు నుంచి అరటి ఆకులు కొనాలి భోజనాలకి లేకపోతే సరిపోవు.అలా చేస్తారు మీ నాన్నగారు అని మళ్ళీ నవ్వటం.నాకైతే ఎంత కోపం వచ్చేదో.కాని ఏం చేస్తాం.అప్పటికి నాకు 5 years.ఏమైనా అంటే చిన్న పెద్ద లేకుండా ఏంటా మాటలు అంటారని ఊరుకున్నా.

ఇప్పటికీ ఊరు వెళితే అందరూ ఇది గుర్తు తెచ్చుకుని నవ్వుతారు.

నేను కూడా నవ్వుతాను :)

Wednesday, January 28, 2009

వాణి ఆంటీ

నా చిన్నప్పుడు మేము కోడూరు లో ఉండేవాళ్ళం.నాకు కర్రెక్ట్గా గుర్తులేదు ఆ ఊరి పేరు. అక్కడ ఏవో మైన్స్ ఉండేవి. మా ఇంటికి దగ్గర్లోనే వాణి అంటి వాళ్ళు ఉండేవారు.వాళ్ళది కూడా విజయవాడే. ఆటోమేటిక్గా మాకు ఫ్యామిలీ ఫ్రెండ్స్ అయిపోయారు.వాళ్ళకి పిల్లలు లేరు.నన్ను చాలా బాగా చూసేవారు. ఆంటీ వాళ్ళు ఎక్కడికి వెళ్ళినా నన్ను తీసుకెళ్ళేవారు.నా Birthday కి ఆంటి కొబ్బరి పాల తో స్వీట్ చేసేవారు. అంత టేస్టీగా ఉండే స్వీట్ ఇంతవరకు తినలేదు నేను. మేము ఆ ఊరు నుంచి 2 Years తర్వాత వచ్చేసాం.తర్వాత ఆంటీ వాళ్ళు కూడా విజయవాడ వచ్చేసారు .నన్ను వాళ్ళింటికి తీసుకెళ్ళి 10 Days ఉంచుకున్నారు.తర్వాత వాళ్ళు ఏదో ఊరు వెళ్ళిపోయారు నేను కూడా మర్చిపోయాను.చాలా రోజుల తర్వత ఒకసారి ఎవరో కామన్ ఫ్రెండ్స్ కనిపించి ఆంటీ కి ఒక పాప,బాబు పుట్టారని చెప్పారు.

ఒకసారి అంకుల్ వాళ్ళ తమ్ముడు కనిపించి మా నాన్నగారి దగ్గర నుంచి contact నెంబర్ తీసుకున్నారంట. కాని మా పనుల్లో మేముండి కాల్ చెయ్యలేకపోయాము.

రీసెంట్గా అంకుల్ కాల్ చేసి చెప్పారంట వాణి చచ్చిపోయి వచ్చే వారానికి 1 year ఔతుంది.విజయవాడ లోనే చేస్తున్నాం ceremony రండి అని.
నేను అప్పుడు పుణేలోనే ఉన్నాను. అమ్మ చెప్పింది పాప ఆంటీ Xerox copy లా ఉంది అని.
అంకుల్ అమ్మ వాళ్ళని ఆ పిల్లలకి మహితక్క వాళ్ళ పేరెంట్స్ అని introduce చేసారంట.ఆ పిల్లలేమో అక్క ఏది అని అడిగారంట. వాళ్ళు అల్లరి చేసినప్పుడల్ల మహితక్క గురించి చెప్తాను రండి అనే వారంట ఆంటీ.
అమ్మ చెప్పింది ఆంటి మొత్తం లైఫ్ లో ఎప్పుడూ సంతోషంగా లేరు అని ఆఖరికి చనిపోయేటప్పుడు కూడా. కొవ్వొత్తి చీరకి అంటుకుని 80% బర్న్స్ తో చనిపోయారంట.ఇప్పుడిప్పుడే కొంచెం సెటిల్ అవుతున్నారు అనుకునే లోపే అంతా అయిపోయింది.
నన్ను అంతలా గుర్తుపెట్టుకున్న ఆంటీ ని ఒక్కసారి కూడా చూడలేకపోయాను. ఇంకెప్పుడూ కనపడరు కూడా. చాలా మందికి ఇలాంటి రిలేషన్స్ ఉంటాయి పనుల్లో మనమే పట్టించుకోము. ఇవాళ ఎందుకో ఆంటీ బాగా గుర్తువస్తున్నారు. భ్లాగ్లో రాయలనిపించి రాస్తున్నా.

Hardwork

నేను పుట్టగానే చాలా ఆశ్చర్యపోయానంట. ఆ ఆశ్చర్యం లో నుంచి తేరుకోవటానికి నాకు 18 మంత్స్ పట్టిందంట.

అప్పటివరకు నేను చేసిన పనుల లిస్ట్ (అంటే పుట్టినదగ్గరనుంచి మాటలు వచ్చేవరకు)

వెన్నెల మెట్లెక్కి వెండి జాబిల్లి అందుకోవటం
మంచు పూలు ఏరుకోవటం
సన్నజాజి నవ్వులు చూడటం

చూసారా నేను చిన్నప్పటినుంచి ఎంత Hardwork చేసేదాన్నో

:)

Sunday, January 25, 2009

నేను

అందరూ రాసేస్తున్నారు కదా అని నేను మొదలుపెట్టాకాని ఏం రాయాలో తెలియట్లేదు.
నేను ఏదో పెద్ద మేధావినని మా ఇంట్లో వాళ్ళందరి ప్రగాఢ విశ్వాసం,మరీ ముఖ్యంగా మా అమ్మమ్మకి,పెద్దమ్మకి.
మా అమ్మమ్మ వాళ్ళ ఇంట్లో చాల కూరగాయల మొక్కలు ఉండేవి. సెలవులకి వెళ్ళినప్పుడల్లా అక్కడ అందరి మీద చాల పెత్తనం చేసేదాన్ని (అందరిమీదా అంటే మా పక్కింట్లో ఉండే చిన్నపిల్లల మీద,మా cousins మీద).

మా అమ్మమ్మ కి కూరగాయలు మొక్కల మీద చాలా శ్రద్ధ ఉండేది. ఒకరోజు మా అమ్మమ్మ పొట్లకాయ పిందెకి దారంతో రాయి కట్టింది అలా కడితే తొందరగా పెరుగుతుంది అని చెప్పింది నాకు.
అసలే తెలివి ఎక్కువేమో (పోస్ట్ స్టార్టింగ్ లోనే ఆ విషయం చెప్పాను గుర్తు తెచ్చుకోండి) నాకు వెంటనే పొట్టిగా ఉండే మా పెద్దమ్మ జుట్టు గుర్తు వచ్చింది. ఆ మద్యానం నిద్రపోతున్నప్పుడు (మెలకువగా ఉన్నప్పుడు నాలా కుదురుగా ఉండేది కాదు) దేవుడికి దణ్ణం పెట్టుకుని ఒక కంకర రాయి కట్టేసాను ఆవిడ జడకి. హమ్మయ్య స్కూల్ లో ప్రిన్సిపాల్ సర్ చెప్పినట్టు ఈ సెలవుల్లో మంచి పని చేసేసినట్టే అనుకున్నా ఎందుకంటే సెలవల తర్వాత పిల్లలందరిని క్లాసు టీచర్స్ అడిగేవారు ఏం చేసారు సెలవుల్లో అని మనం చేసినవి ఎందుకులే చెప్పి పెద్దవాళ్ళని ఇబ్బంది పెట్టటం అని నేను ఎప్పుడు ఏమి చెప్పేదాన్ని కాదు.
ఇక ఆ తర్వాత ప్రతి రెండు నిముషాలకి వెళ్లి చెక్ చేయటం మొదలుపెట్టాను ఎమయినా పెరిగిందేమో అని ఏమి లాభం లేదు.అప్పటికే స్కూల్ లో ఏం చెప్పాలో రిహర్సేల్ వేసేసుకున్నాను ఇప్పుడెలాగా అని అలోచించి
సరేలే రాయి బరువు సరిపోలేదేమో అని బయటే ఉన్నా ఇటుక రాయి ట్రై చేద్దాం అనుకున్నా . ఈలోపు మా పెద్దమ్మ లేచి వచ్చింది చేతిలో మామిడికాయ రసం గ్లాస్ తో.అది చూసన వెంటనే చేతిలో ఉన్నా రాయి వదిలెయ్యటం అది నా కాలి వేలి మీద పడి దెబ్బ తగలటం అన్ని వెంటవెంటనే జరిగిపొయాయి.

అలా నా లైఫ్ లో నేను చేద్దాం అనుకున్న మంచి పని మద్యలో ఆగిపొయింది.
కాని నన్ను మ పెద్దమ్మ అర్థం చేసుకుని ఏమి అనలేదు.మన politicians కి కూడ ఇలాగే ఏవో అడ్డంకులు మంచి పనులు చెయ్యటానికి కాని వాళ్ళని ఎవరూ అర్థం చేసుకోరు .పాపం.