Saturday, May 1, 2010

అనుకోకుండా ఒక రోజు

ఆహా.. ఇవాళేంటి అన్ని పనులు ఇంత ప్రశాంతంగా తొందరగా అయిపోతున్నాయ్ అని అనందపడిపోతూ వెయిటింగ్ లాంజ్ లో కూర్చున్నాను.
నా మానాన నేను ఐపాడ్ లో రమణ గోగుల రీమిక్స్ చేసిన మైఖేల్ జాక్సన్ థ్రిల్లర్స్ వింటూ కూర్చున్నా (ఈ పాటలు కావాలంటే అయీడియ,రిలయన్సె కస్టమర్స్ ఏదో ఒక నంబర్ కి కాల్ చెయ్యండి మిగిలిన వాళ్ళు ఈ జన్మకి ఆ పాటలు వినే అద్రుష్టం లేదని సరిపెట్టుకోండి)


ఎవరో.. మాం..ఫ్రీక్వెంట్ ఫ్లయెర్స్ కోసం ఫెసిలిటీస్ ఇంప్రూవ్ చెయ్యటానికి ఒక సర్వే కండక్ట్ చేస్తున్నాం అంటూ ఆర్ నారాయణమూర్తి సినిమాలో జూనియర్.ఆర్టిస్టుల్లా ఉన్న ఒక గుంపు నా వెంట పడ్డారు(అందరూ ఎర్ర డ్రెస్స్లు వేసుకున్నారులే). నా మీద ఇంత దురభిప్రాయం వీళ్ళకి ఎందుకు కలిగిందా అని బాధపడ్డాను.అయిన వాళ్ళేం పట్టించుకోకుండా అడగటం మొదలుపెట్టారు.
1.మీ పేరేంటి?--ఏదోఒకటి


2.మీకు ఎరుపురంగిష్టమా?--అవ్దు(అవును+కాదు--సవర్ణ మాస సంధి)


3.గ్లోబల్ వార్మింగ్ అంటే ఏంటి?---గ్లోబ్ లోపల వేడిగాలి నింపటం


4.మీ అమ్మమ్మగారికి హాట్ డాగ్ ఇష్టమా లేకపోతే ఫ్రాంకీ ఇష్టమా?


5.మీరు వేసుకున్న లివైస్ జీన్స్ కి రెసిషన్ కి ఎమైన సంబంధం ఉందంటారా? ఈలోపు బోర్డింగ్ టైం అయిందని వినిపించేసరికి గెంతుకుంటు నేను వెళ్ళిపోయాను.
సామాన్య ప్రజలకి అందుబాటులో ఉండకూడదు,పొలిటీషియన్స్ స్థలాలకి బాగా దగ్గరలో ఉండాలి అనే రెండు ముఖ్యమైన విషయాలని ద్రుష్టి లో పెట్టుకుని మన గవర్నమెంట్ వాళ్ళు కట్టిన గాలిపోర్ట్ లో దిగాను.ఎప్పుడూ అనందంగా బరువు బాధ్యతలు మోస్తూ తిరిగే కన్వేయర్ బెల్ట్ ఆరోజు ఎందుకో కదలకుండ దిగులుగా పడుకుని ఉంది.ఈలోపు ఒక గాలిహోస్టెస్స్(గెస్ట్ అంటే అతిథి,హోస్ట్ అంటే ఏంటో నాకు తెలియదు)కన్వేయర్ బెల్ట్ రిపెయిర్లో ఉంది అని చాలా బాధపడుతూ చెప్పింది,అయ్యో మన హోం మినిస్టర్లా సెన్సిటివ్ అనుకుంటా రాజీనామా చేస్తుందో ఏం పాడో అనుకుంటుంటే పక్కన పెట్టిన లగేజ్ కనిపించింది.అది పుచ్చుకుని అత్తయ్య చేసే మామిడికాయ పప్పు,వడియాలు తలుచుకుంటూ బయటకి వచ్చాను.
ఎలాగొలా హస్తమశకాంతరం ఇంటికొచ్చాను.ఆ మరుసటి రోజు ఏదో శెలవు అందరికీ ,నాక్కాదులే.అంతే ఎవరింటికో వెళ్ళటానికి ప్రోగ్రాం పెట్టారు అందరూ కలిసి.నాకిలా హనుమజ్జయంతికి,హయగ్రీవ వర్ధంతికి సెలవలు ఉండవని చెప్పి ఒప్పించేసరికి తల ప్రాణం మోకాల్లోకి వచ్చేసింది (అంటే కాట్ ఎగ్సాం రాయాలని నేను అలా డిసైడ్ అవ్వగానే నా మెదడు వెళ్ళి ఇలా సెటిల్ అయిందన్నమాట.)
ఆ నెక్స్ట్ రోజు లంచ్ బాక్స్ ఊపుకుంటూ అఫీస్ కెళ్ళాను.


ఉన్న జనాలందరితోను ఉప్పరి మీటింగ్ జరిగింది.నన్ను ముంబై లో జనాలు ఎందుకు తోలేశారో అన్నట్టుమొహం పెట్టుకుని కూర్చున్నారు అందరూ.నిన్నేగా జీతం వచ్చింది,ఇహ వెళ్ళి పని చేసుకుంటునట్టు ఏక్ట్ చేద్దాం అని పనులు మొదలుపెట్టాం. నేను నా బాక్స్ ఓపెన్ చేసి హస్తమసకాంతరం* కాకినాడ కాజా తినటం మొదలుపెట్టాను.(హస్తమసకాంతరం అర్థం తెలియని వాళ్ళూ కింద నోట్ చూడండి).ఇలా కొరికానో లేదో అలా ఒకటే సౌండ్స్ మొదలయ్యాయి.నేను కాజానే కొరికానా లేక కాజా లా మారువేషం వేసుకున్న ఏ బాంబు నో కొరికానా?లేక నా వేలు నేనే కొరుక్కుని నాలో ఉన్న అపరిచితురాలో,అంతరాత్మో అరిచారా లేక.......ఇలా లేకలు,లేకలు సాగి పోతుంటే రికార్డెడ్ వాయిస్ వినిపించింది
"అందరూ ముఖ్యమయిన కాగితాలు తీసుకుని కిందకు వెళ్ళి ఏడవండి బిల్డింగ్ కి నిప్పు అంటుకుంది"
నేను వెంటనే కాజా ల బాక్స్,వాటర్ బాటిల్ తీసుకుని లాప్టాప్ ,ఆడిట్ రిపోర్ట్స్ మీద మంచినీళ్ళ గ్లాస్ పెట్టి బయటికి బయల్దేరాను.అప్పటివరకు ముఖ్యమయిన కాగితాలు అంటే ఏంటో ఆలోచిస్తున్న వాళ్ళకి పిచ్చ క్లారిటీ వచ్చేసింది.అందరం పొలో మంటు బయటకి నడిచాం ముందు నేను వెనుక మా జనాలు.ఎలాగో కిందకి వచ్చి పడ్డాం.


తూచ్ ఇది ఫైర్ డ్రిల్ అంతే,మీ మీ సీట్లకి పోవచ్చు అని మళ్ళీ ఇందాకటి అమ్మాయే మర్యాదగా చెప్పింది.
ఎలాగో పైకి వచ్చి పడ్డాక ఈమాత్రం దానికి అనవసరంగ ఖంగారు పడ్డాం అని నాలో నేను అనుకున్నాను.నా పక్కన నడుస్తున్న మా డిపార్ట్మెంట్ మనిషి నన్ను దెయ్యంలా చూడటం మొదలుపెట్టారు.ఫైర్ డ్రిల్ టీం మెంబర్ అనుకుంటా,అతని సెంటిమెంట్స్ హర్ట్ చేసానేమో రేపు ఒక ఖండన ప్రకటన ఇద్దాంలే అని ఊరుకున్నా.ఈలోపు అతనే "మీరు తెలుగు ఎప్పుడు నేర్చుకున్నారు మేడం?" అని అడిగాడు.చిన్నప్పుడే నేర్చుకున్నా అని చెప్పాను.అప్పుడు మీదే ఊరు అని అతను అడగటం విజయవాడ అని నేను చెప్పటం జరిగింది.అంతలో మిగిలిన వాళ్ళు అందరూ వచ్చి అవునా మేమందరం ఇంకా గుజరాతీ ఏమో అనుకున్నాం అని రాంగోపాల్ వర్మ రీమేక్ చేసిన శంకరాభరణం సినిమా రిలీజింగ్ షో చూసొచ్చిన వాళ్ళలాగా మొహాలు పెట్టారు.ఆ మాటకి మనసు బాగా కష్ట పెట్టుకుని,అదీ కాక వాళ్ళ నమ్మకాన్ని దెబ్బ తీసినందుకు నైతిక బాధ్యత వహిస్తూ ఇంటికి వెళ్ళాను.అన్నం తినేసి ఆరుబయట తెల్ల నీల్కమల్ కుర్చి వేసుకుని నా మొబైల్ లో ఆల్ఫాబెటికల్ ఆర్డర్ ప్రకారం అక్కడా ఇక్కడ అక్కడక్కాడ సెటిల్ అయ్యి,అలా సెటిల్ అయ్యేముందు నాకు ఫ్రెండ్స్ అయిన వాళ్ళందరికి కాల్ చేసి ఆరోజు నేను తిన్న ముద్దపప్పు,మామిడికాయ పచ్చడి,నెయ్యి,అరటికాయ వేపుడు,పప్పుచారు,వడియాలు,పెరుగు గురించి(వాటి రంగు,రుచి,వాసన)వర్ణించటం మొదలుపెట్టాను .అలా వర్ణించి..ర్ణించి..ంచి ....వాళ్ళు పెడుతున్న శాపనర్థాలు వింటూ తిడుతున్న తిట్లు తింటూ అనందంగా నవ్వుకుంటూ హస్తమసకంతరం నిద్రపోయాను.
నోట్:హస్తమసకాంతరం అంటే ఏంటొ నాక్కూడా తెలియదు,పదం బాగుందని వాడా.ప్లీజ్ నాకు అర్థం చెప్పొద్దు.అర్థం తెలిస్తే అవసరం ఉన్నప్పుడే వాడాలి.అసలు అవసరం వస్తుందో రాదో కూడా తెలియదు.అర్థం తెలియకుండా అయితే రాజకీయనాకులు రెండో ఎస్సార్సీ వాడినట్టు ఎప్పుడు పడితే అప్పుడు వాడొచ్చు.


Sunday, April 11, 2010

నాకు చిన్నప్పుడు త్రీ వీలర్(త్రీ సైకిల్) ఉండేది మా వీధిలో అందరికీ టూ వీలర్స్ ఉండేవి(బైసైకిల్).నాక్కూడా అందరి లాంటీ పిపేప్ యే కావాలని చాలా గొడవ చేసేదాన్ని. ఎప్పటినుంచో అదుగుతోందికదా అనుకున్నారేమో మా కాంపౌండ్ దాటి వెళ్ళకూడదు అన్న కండిషన్ మీద కొనుక్కొచ్చారు.దానితో పాటు రిస్ట్ బాండ్స్,ఎల్బౌ పాడ్స్,నీ పాడ్స్,చిన్ గార్డ్ కూడా తెచ్చారు.ఇంతా చేసి అప్పటికి నాకు సైకిల్ తొక్కడం రాదు. నేర్పించటనికి చాలా మంది చాలా ఉబలాటపడ్డారు కాని నేను ఆ గోల్డెన్ చాన్స్ మా అక్కకి ఇద్దామని డిసైడ్ చేసుకున్నా. తాత గారి ఊళ్ళొ నేర్చుకుందురుగాని అని చెప్పి మమ్మల్ని,సైకిల్ని కలిపి ఆ ఊరికి పంపించారు.
ఇంక మా నాయనమ్మ హైరానా స్టార్ట్. ఆవిడలో దాక్కుని ఉన్న పి.టి ఉష ని,తెలంగాణ శకుంతలని బయటకి తీసాం. ఇక మాతో వేగలేక మ పొలంలొ పని చేసే ఒక అమ్మయిని మా కాపలాగ పిలిపించింది.ఆ అమ్మయి పేరు నీలమ్మ.చాలా బాగుండేది.
కాని తన పేరు నాకు నచ్చక నీలిమ అని నేనే పేరు పెట్టను.అందరినీ అలానే పిలవమని పోట్లాడేదాన్ని. నీలిమా వచ్చాక నాయనమ్మ కూడ నాకు గుడ్ గాళ్ లానే కనపడటం మొదలుపెట్టింది.
ఏదో చాలా కొంచెం వచ్చేసింది నాకు సైకిల్ తొక్కటం అని రోజూ తాతాగారి బుర్ర తినేస్తుంటే సరే రేపు సాయంత్రం పంచాయతి ఆఫీస్ నుంచి వచ్చాక చూస్తాను అని చెప్పారు.ఇక్కడ తాతగారి ఇంట్రడక్షన్ ఆయన చనిపోయేదాకా ఆ ఊరికి ఆయనే ప్రెసిడెంట్.తాతగారు వీధిలోకి రాగానే కూర్చుని ఉన్నవాళ్ళందరూ లేచి నిలబడేవాళ్ళు.చాలా రోజులు నాకోసం లేస్తున్నారు అనుకునేదాన్ని. :(
అంతే నా పెర్ఫార్మెన్సెకి అడ్డొస్తాయి అనుకున్న వాటన్నిటినీ ఏదో ఒక మూలకి సర్దించెయ్యమని నీలిమాకి చెప్పను.అసలు నాయనమ్మని కూడ ఎక్కడైనా సర్దించేద్దాం అనుకున్నా కాని తాతగారి మొహం చూసి ఊరుకున్నాను. తాతాగరు వచ్చారు నేను అన్ని రెడీ చేసుకున్నాను. మా పొలంలో పనులు చేసేవాల్లు ఒక 20 మంది దాక వచ్చారు.నేను ఫార్ములా 1 రేసర్లా వాళ్ళందరిని చూసి ఒక స్మైల్ ఇచ్చాను.ఆ తర్వాత సైకిల్ తొక్కటం మొదలుపెట్టాను.కొంచెం సేపు బాగానే తొక్కాను ఆ తర్వాత నా ఎఫిషియన్సీ చూపించటానికి వీధిలోకి వెళ్దాం అనుకున్నా నేను గేట్ దాటి వీధి మలుపు తిరగటం ఎదురుగా గేదె రావాటం ఏదో పొదలోకి సైకిల్+మహి వెళ్ళటం జరిగిపోయింది.నేను లేచి వెనక్కి తిరిగేసరికి తాతగారు కంగారుగా రావటం,నాయనమ్మ గట్టిగా అరవటం,పని వాళ్ళు పరిగెత్తటం ఇలా ఏవేవో కనిపించాయి.
ఎవరో నన్ను బయటకి లాగారు,ఇంకెవరో నా సైకిల్ బయటకి తీసారు.వేరెవరో నన్ను ఇంటికి తీసుకొచ్చారు. (పడిపోయిన బాధలో పోయెట్రి వస్తోంది :( ).
ఏవో చిన్న దెబ్బలు తగిలాయ్.5మిన్స్ అయ్యాక ఒక భయంకరమైన నిజం తెలిసింది అది"నేను పడింది దురదగుంటాకులో"(ఫర్గెట్ మీ నాట్)అంతే ఒళ్ళంతా దురద,దద్దుర్లు.ఇలా నా బాధలో నేనుంటె,ఎవరో ప్రెసిడెంట్ గారి మనవరాలిని కమలమ్మ గేదె పొడించిందంట అని ఎవరికో చెప్పారంట ఇక మొదలయ్యింది జాతర "తిరనాళ్ళాకి వచ్చినట్టు ఒకటే జనం రావటం ఇంటికి నన్ను చూడటనికి.అందరూ రావటం నేను దురదగుంటాకు లో పడ్డానని తెలుసుకుని ఒక చిన్న నవ్వు నవ్వటం.నాకు ఒల్లు మండిపోయింది.
ఇంకొందరు (టీ వీ 9 పూర్వీకులని నా అనుమానం) సంఘటనా స్థలాన్ని అందరికీ చూపించటం. :(
ఆ నెక్స్ట్ డే అమ్మ,నాన్న వచ్చారు.ఎలాగూ సెలవులు అయిపోయాయి కదా అని చెప్పి ఇంటికి తీసుకొచ్చేసారు.ఇప్పటికి కూడా సైకిల్ అంటే భయమే నాకు.ఎంత ట్రాఫిక్ లో అయినా కార్ డ్రైవ్ చెయ్యగలను కాని ఖాళీ రోడ్ మీద సైకిల్ నడపలేను

Tuesday, March 10, 2009

మట్టి బొమ్మలు

మా ఇంట్లో రోలు దగ్గర ఒక మల్లె పొద ఉండేది.చాలా అంటే చాలా పెద్దది.శెలవలలో సాయత్రం ఆరయ్యాక పెద్దవాళ్ళు పనుల్లో బిజీ గా ఉండేవారు.అలాంటి ఒక రోజు నేను, నా అసిస్టెంట్స్ (మా ఇంటిపక్కన ఉండే నాకన్నా చిన్నపిల్లలు)కలిసి ఒక స్మాల్ స్కేల్ ఇండస్ట్రి (దీన్ని తెలుగులో ఏమంటారో తెలియదు :( ) స్టార్ట్ చేద్దాం అని నిర్ణయించుకున్నాం.ఇప్పుడు అందరూ బిజినెస్ ప్లాన్స్ అని హడావిడి చేస్తున్నారు కాని అప్పట్లోనే నేను ఎలాంటి హడావిడి లేకుండానే బిజినెస్ స్టార్ట్ చేసాను.

మల్లె పొద కింద ఉన్న నల్లమట్టి లో నీళ్ళు పోసాం.అప్పటివరకు ఎండకి బాగా ఎండి పోయి వేడెక్కి ఉందేమో మేము నీళ్ళు పోయగానే మట్టి కూడా మల్లె మొగ్గలానే విచ్చుకుంది.లేకపోతే మల్లెపూవుని చూసి నేర్చుకుందేమో మేము మా కార్పెంటర్ని చూసి మట్టితో టేబుల్ చెయ్యటం నేర్చుకున్నట్టు.మల్లెపూల వాసన,తడిసిన మట్టి వాసన అనందంలో పడి మా స్టార్ట్-అప్ కంపెని గురించి కాసేపు మర్చిపోయాం.


చిన్న చిన్న మట్టి ముద్దలు తీసుకుని రోలు ని ప్లాట్ఫార్మ్ లా ఉపయోగించి ఒక టి.వి,బాల్,సోఫా,బొంగరం,చక్రాలు(ఇవి మల్టి పర్పస్ అవసరం అయినప్పుడు ప్లేట్స్ లా కూడ వాడొచ్చు),టేబుల్-మూడు/నాలుగు కాళ్ళు ఉన్నది ఇలాంటి ఇంటికి పనికొచ్చే సామాన్లు చేసాం.కాకపోతే ప్రొడక్షన్ పూర్తి అయ్యేసరికి రోలు కొంచెం మురికిగా తయరయింది.అది చూసి అమ్మ వాళ్ళు మనసు కష్ట పెట్టుకుంటారేమో అని కన్నీళ్ళు కారుస్తున్న నా అసిస్టెంట్స్ కి ఇలాంటి చిన్న చిన్న విషయాలు పట్టించుకోకుడదు అని ధైర్యం చెప్పాను.అందరం కలిసి అమ్మ వాళ్ళు అందరూ కలిసి కూర్చుని కబుర్లు చెప్పుకుంటున్న చోటకి వెళ్ళి మా టాలెంట్ చూపించాం.


నా గురించి,నా తెలివితేటల గురించి బాగా తెలిసినది అవటం వల్లా,నా అంత కాకపోయినా కొద్దో గొప్పో ఇంటెలిజెన్స్ ఉండటం వల్లా,అన్నిటికంటే ముఖ్యంగా మా "అమ్మ" అవటం మూలానా రోలు గురించి తెలిసిపోయింది.అదేంటో నా టాలెంట్ ని గుర్తించటం మానేసి నా వైపు కోపంగా చూడటం మొదలుపెట్టింది. :(

నేనేమైనా తెలివితక్కువదాన్నా భయపడటానికి "అమ్మా,నువ్వు షాపింగ్ కి వెళ్ళటానికి డాడీ కోసం ఎదురు చూడఖ్ఖర్లేకుండ కార్ కూడా చేస్తాను చక్రాలు చేసేసాను ఇంక నిన్న,ఎల్లుండి(నాకు చాలా రోజుల వరకు రేపు-నిన్న,ఎల్లుండి-మొన్న తేడా తెలిసేది కాదు) లోపు సీట్స్ చేసేస్తాను" అన్నాను. పెద్దగా ఏమి పనిచెయ్యలేదు ఈ ట్రిక్ కాని తన్నులు తినకుండా మాత్రం కాపాడింది.


అదేంటో అమ్మ నా టాలెంట్ ని ఎప్పుడూ అర్థం చేసుకునేది కాదు. :( పైగా పనిష్మెంట్ ఇచ్చింది మా పనమ్మాయి ఆ రోలు కడిగేటప్పుడు మగ్ తో నీళ్ళు నేనే తీసుకెళ్ళి ఇవ్వాలి అని. అలా నా మొదటి కంపెనీ నా ఐడియా సరిగ్గా ఎవరికి అర్థం కాకపోవటం వల్ల ఫెయిల్ అయింది. :(


కాని అదేంటో ఆ తర్వాత అంటే నేను కుంచెం పెద్ద అయ్యక నేనేం చెప్పినా జాగ్రత్తగా వినేది,ఇంక మా నాన్న గారు అయితే నా చిన్న చిన్న అచీవ్మెంట్స్ కి అంటే క్లాస్ లో ఫర్స్ట్ రావటం (లాస్ట్ నుంచి)లాంటి వాటికి కూడా చాలా అనందపడి ఏదో ఒక గిఫ్ట్ కొనేవారు. :)

Monday, March 2, 2009

గోరింటాకు


నా చిన్నప్పుడు వేసవి కాలం శెలవులకి మా కజిన్స్ అందరూ వచ్ఛేవారు.ఇంకో 10డేస్ లో శెలవులు అయిపోతాయి అనగా గోరింటాకు ప్రోగ్రాం ఉండేది.(అంటే స్కూల్ లో అందర్కీ చూపించాలి కదా మరి అందుకు)

పొద్దున్నే అమ్మమ్మ గోరింటాకు కోయించేది.మేము కూడా పనమ్మాయితో కలిసి ఎగబడి మరీ కోసేవాళ్ళం.నేను మాత్రం ఊరికే చెట్టు చుట్టూ,కోస్తున్నవాళ్ళ చుట్టూ ఒక ప్లేట్ పట్టుకుని తిరిగేదాన్ని ఆకులు పట్టుకుంటా అని.(ఇక్కడ నా ఇంట్రడక్షన్ ఇవ్వాలి,నేను మా ఇంట్లో అందరికంటే చిన్నదాన్ని,తెలివైనదాన్ని కాబట్టి నన్ను అందరూ చాలా జాగ్రత్తగా చూసేవారు,ఏమి చెయ్యనిచ్చేవారు కాదు)అప్పుడు ఎవరికి తోచింది వాళ్ళు ప్లేట్లో వేసేవారు.(అంటే ఒక పది ఆకులు అని అర్థం).

నేను ఎంత జాగ్రత్తగా ఆ ఆకులు కోసానో అందరికి చెప్దాం అని పరిగెట్టాను ఆ అకులు అన్నీ గాలికి ఎగిరిపోయాయి.నేను కూడా నా ఏడుపుతో పెంకులు ఎగరకొడదాం అని అనుకుని మొదలుపెట్టేలోపే ఎదురుగా మా మామయ్య వచ్చి "గుండూ బయటకి వెళ్తున్నా వస్తావా?"అని అడిగారు.గెంతుకుంటూ వెళ్ళిపోయాను.

అలా ఒక గంట తిరిగి ఇంటికి రాగానే మా అమ్మ స్నానం చెయ్యకుండా అలా ఊరిమీదపడి ఊరేగొద్దని ఎన్ని సార్లు చెప్పాను అని అడిగింది.నాకు నిజంగా భయంవేసింది నెంబర్ కరెక్ట్గా చెప్పకపోతే ఇంకా తిడుతుండేమో అని,ఈలోపే మా మామయ్య నేనే తీసుకెళ్ళాలే అన్నారు.

మద్యాహ్నం మా జనాలందరి భోజనాలు అయ్యాక మొదలు అయ్యింది గోరింటాకు ప్రోగ్రాం. మా అమ్మ గోరింటాకు పెట్టటం లో ఎక్స్పర్ట్ అందుకే మా అమ్మ చుట్టూ అందరో ఏవో నెంబర్స్ అరుస్తూ తిరుగుతున్నారు. నాకు మా పెద్దమ్మ అన్నం తినిపించేసరికి లేట్ అయ్యింది. అందుకే ఆ నెంబర్స్ కాన్సెప్ట్ ఏంటో అప్పట్లో నాకు అర్థం అవలేదు తర్వాత తెలిసింది అది గోరింటాకు పెట్టించుకోవల్సిన ఆర్డర్ అని.నేను వెళ్ళి అమ్మ పక్కన కూర్చున్నాను మా అమ్మేమో "మహీ నీకు ఎప్పుడూ పెడుతూనే ఉంటానుగా (అనటమే కాని ఎప్పుడు పెట్టేది కాదు :( ) ఈసారి అత్తతో పెట్టించుకో గుడ్ గాళ్ వి కదా" అంది . (గుడ్ గాళ్ అంటే చాలు ఎంత కష్టం అయిన పని ,అయినా అంటే కౄష్ణ డాన్స్ చూసి నవ్వకపోవటం లాంటివి కూడా చాలా వీజీగా చేస్తాను అని మా అమ్మకి తెలుసు)

ఇక్కడ మా అత్త ఇంట్రడక్షన్: మా అత్త గోరింటాకుతో చందమామ పెడితే అది సూర్యుడి లా ఉండేది అయినా సరే గుడ్ గాళ్ పదవి కోసం అత్త దగ్గరికి వెళ్ళి చేతులు రెండూ చాపి అత్తా వాళ్ళెవరూ నన్ను గోరింటాకు పెట్టుకోనివ్వట్లేదు (అబద్ధం)అన్నాను. వెంటనే మా అత్త వచ్చి వాళ్ళెవరు వద్దనటనికి అని నాతో అని, మామయ్యని పిలిచి మహీ చేతిలో ఏమైనా డిజైన్ గీయండి అంది(మామయ్య పెయింటింగ్స్ బాగా వేసేవారు)

మా మామయ్య నన్ను ఒళ్ళో కూర్చోపెట్టుకుని నా చెయ్యి పట్టుకుని బ్లూ ఇంక్ పెన్నుతో డిజైన్ వేసారు.
అప్పుడు మా అత్త ఒక అగ్గిపుల్ల,బంతి ఆకు,నీళ్ళు,ఒక పాత గుడ్డ లాంటి ఎక్విప్మెంట్తో వచ్చి గోరింటాకు పెట్టటం మొదలుపెట్టింది.నేను అలాగే మామయ్య ఒళ్ళోనే నిద్రపోయాను.గోరింటాకు పెట్టటం అయ్యాక నన్ను ఎత్తుకుని తీసుకెళ్ళి మంచమీద పడుకోబెట్టారు.
నేను నిద్రలేచేసరికి అందరూ చేతులు కడిగేసుకుని చూసుకుంటున్నారు నేను కూడా పరిగెత్తుకుంటు వెళ్ళి చేతులు రెండూ బకెట్ లో ముంచేసాను(అప్పటిలో మా అమ్మ చుట్టుపక్కల లేకపోతే నేను చేతులు అలాగే కడుక్కునేదాన్ని).
ఏదో ఆరెంజ్ కలర్లో ఉన్నాయి నా చేతులు అందరివి ఏమో ఎర్రగా ఉన్నాయి నేను పొద్దున చేద్దామని వదిలేసిన పెంకులు ఎగరగొట్టే పని మొదలుపెట్టాను. ఇంకేముంది అందరూ వచ్చేసారు నా దగ్గరికి అప్పుడు సీన్

నేను:వా(.......
అక్క:మహీ రేపటికి మంచి కలర్ వస్తుంది నాన్నా ఊరుకో

నేను:అప్పుడు మీ అందరీ చేతులు కూడా ఇంకా ఎర్రగా ఔతాయి వా........(డెసిబెల్స్ పెరుగుతాయి)
అక్క:కాదు మా చేతులు నల్లబడిపోతాయి మామయ్య పెయింట్ వేసేప్పుడు చూడలేదూ?

నేను: నాకిప్పుడే కావాలీ ఈ..........
మా కజిన్(ఏడుపు గొంతు తో):ఉండు నేను ఇంక్ కాయలు తెస్తాను
******************************************************************************
అంతే ఇంక్ కాయలు నలిపి నా చేతి మీద డిజైన్ లో ఫిల్ చేసారు ఆ కలర్
అప్పటికే మా బట్టల నిండా మొహాల నిండ కలర్ అంటింది.అందరికంటే ముందు కలర్ అంటిన సంగతి ఇంక్ కాయలు తెచ్చిన మా కజిన్ గుర్తించాడు.అంతే ఈ సారి నాతో పాటు అందరూ ఏడుపు మొదలుపెట్టారు.పక్క ఇంటివాళ్ళ పెంకులు కూడా ఎగిరిపోవటం మొదలయ్యింది.
మా అమ్మమ్మ వెంటనే వచ్చి మా అవతారాలు చూసి అందరికీ బగబగా (గబగబాని చిన్నప్పుడు నేనలాగే అనేదాన్ని) స్నానాలు చేయించింది.

మర్నాడు నిద్రలేచాక చూసుకుంటే నిజంగానే నా చేతులు ఎర్రగా అయినట్టు అనిపించింది మ అక్క,కజిన్ నా కోసం అంత కష్టపడ్డందుకేమో :)

Wednesday, February 11, 2009

డ్రాయింగ్ క్లాసు

మాకు ఇంజినీరింగ్ లో డ్రాయింగ్ అని ఒక సబ్జెక్ట్ ఉండేది.అసలు నాకు బొమ్మలు వేయటం అంటే పెన్సిలేజ్ (పెన్సిల్ తో రాసుకునే ఏజ్)నుంచే చిరాకు.పైగా సరిగ్గా కాలని దోశెలా (తెల్లగాఉండేవారు మరి)మొహం పెట్టుకుని వచ్చేవారు ఆ లెక్చరర్. అయినా నేను వేసిన బొమ్మలు "చాలా డిఫ్ఫెరెంట్గా ఉండేవి" (ఇప్పుడె ఇంటర్నెట్ లో ఈనాడు పేపర్-చిత్ర వార్తలు చూసాను)అంటే,

స్క్వేర్ --> సమోసా లా

ట్రైయాంగిల్ --> సరిగ్గా కట్ చేయని ఢోక్లా లా

పెంటగాన్ --> ఫైవ్ స్టార్ హోటల్ దోశె లా

రెక్టాంగిల్ --> మిరపకాయ బజ్జీ లా

ఇలా చాలా క్రియేటివ్ గా డ్రా చేసేదాన్ని.అందుకే లెక్చరర్కి నేనంటే చాలా భయం ఉండేది.

ఇలా ఆనందంగా బొమ్మలు వేసుకుని డ్రాయింగ్ క్లాస్ లో నుంచి బయటకి వస్తున్న నాకు మా ఫ్రెండ్స్ నోటీస్ బోర్డ్ చూపించారు.


Student are requested to submitt,
1.------
2.------
3.------
4.------- etc.. etc..

by next class.

నేను వెంటనే నా డ్రాయింగ్ షీట్స్ లో ఉన్న ఆహార పదార్థాల వైపు చూసాను.ఇంటికెళ్ళాక ఎలా అయిన వాటి పని చూద్దాం అని నిర్ణయించుకున్నా.
*******************************************************************************
ఇంటికి వెళ్ళి
నేను:అమ్మా! రేపు సబ్మిషన్ ఉంది హెల్ప్ చేస్తావా?( ఏదో పెన్సిళ్ళు చెక్కి ఇవ్వటం లాంటివి)
అమ్మ:జలుబు చేసి హోం వర్క్ చెయ్యలేకపోయావని లెటర్ రాసి ఇవ్వనా?


సరేలే ఇలాంటి టెంప్టేషన్స్ కి లొంగకూడదు అని కాసేపు నన్ను నేను మోటివేట్ చేసుకుని,పెన్సిళ్ళు చెక్కుకుని ఎరేజర్ కోసం వెతకటం మొదలుపెట్టాను కనపడలేదు ఇంటి పక్కన చిన్న బాబు ని అడిగితే ఎర్ర రంగులో పైనాపిల్ లా ఉన్న ఎరేజర్ ఇచ్చాడు.హమ్మయ్య అనుకుని డ్రాఫ్టర్ డైనింగ్ టేబుల్ కి సెట్ చేసాను.అప్పుడు గుర్తొచ్చింది డ్రాయింగ్ షీట్స్ లేవని,నాన్న కి కాల్ చేసాను.

నేను: హలో
నాన్న: చెప్పమ్మా వచ్చేసావా కాలేజ్ నుంచి?పాలు తాగావా?

నేను:హా తాగేసాను.మీరు ఇంటికెప్పుడు వస్తారు?
నాన్న:టైం పడుతుంది బంగారం ఏమైనా పనుందా?

నేను: డ్రాయింగ్ షీట్స్ కావాలి....
నాన్న:నేను పంపిస్తాలే డబుల్ రూల్స్ ఉన్నవా? ఫోర్ రూల్స్ ఉన్నవా?

నేను:......
నాన్న:ఇంగ్లిష్ రాయటానికా?తెలుగు రాయటానికా?

నేను:.... ఏమి లేదులే నాన్న.మళ్ళీ కాల్ చేస్తాను అమ్మ పిలుస్తోంది.
ఏంటో మొదలుపెట్టిన టైం బాలేదు అనుకున్నాను.

ఈలోపు మా ఇంటిదగ్గర ఉండే మా ఫ్రెండ్ కాల్ చేసింది ఊరికే మాట్లాడదామని పనిలో పనిగా డ్రాయింగ్ అంటే ఏంటి అనే చిన్న డౌట్ కూడా అడిగింది.ఇక్కడికేరా ఇద్దరం కలిసి వర్క్ చేద్దాం అన్నాను.

అంతే,

ఫ్యామిలి షిఫ్టింగ్ అంత లగేజ్ తో వచ్చేసింది. :(

తన దగ్గర ఉన్న షీట్స్ తో వర్క్ మొదలుపెట్టాం.

మద్యలొ మా ఇంటిపక్కన బాబుని,వాళ్ళమ్మని,మా అమ్మమ్మని,మా పనమ్మాయిని స్కేల్ సరిగ్గా ఉందా? పెన్సిల్ గీత బాగా వచ్చిందా అని అడుగుతూ, మా బొమ్మలకి (మేం గీసిన బొమ్మలకి)మేమే మురిసిపోతూ ఎలా అయితే పూర్తి చేసాం.

తర్వాత రోజు ఇద్దరం కలిసే వెళ్ళాం కాలేజ్ కి.

మా ఫ్రెండ్ బండి సరిగ్గా పార్క్ చెయ్యలేదు.వెంటనే నేను "నువ్వు మనిషివా?మురళి మోహన్ వా అన్నాను?"(మా డ్రాయింగ్ సర్ పేరు అదే)

నా తెలివితేటలకి,సెన్స్ ఆఫ్ హ్యూమర్కి,స్పోంటేనిటికి వగైరాలకి మురిసిపోతూ పక్కకి తిరిగాను అక్కడ మా సరిగ్గా కాలని దోశె....(మా డ్రాయింగ్ సర్)

అయిపోయింది............

(నాలో నేను-మ్యూచువల్ ట్రాన్స్ఫర్ కి అరంజ్మెంట్స్ చేసుకోవాలి,టిసి తీసుకోవాలి,ఫ్రెండ్స్ కి బై చెప్పాలి,ఆటోగ్రాఫ్ బుక్ రాయించుకోవాలి అని ఒక టు-డు లిస్ట్ తయారుచేసుకున్నాను)

ఎలాగో ధైర్యం చేసి క్లాస్ కి వెళ్ళాం.ఒక్కొక్కరిని పిలిచి చెక్ చేస్తున్నారు,నేను దేవుడికి దణ్ణం పెట్టుకుని వెళ్ళాను.నేననుకున్నంత వయొలెంట్గా ఏమీ అనలేదు కాని ఇదేంటి రెక్టాంగిల్ లో అన్ని సైడ్స్ ఈక్వల్గా లేవు లాంటి ప్రశ్నలు అడిగారు.

ఎలా అయితే నా ఫర్స్ట్ సబ్మిషన్ పూర్తి అయింది.నా ఫ్రెండ్ ని మాత్రం చాలా తిట్టారు.ఫైనల్ గా అర్థమయిందేంటంటే ఆయన్ని కామెంట్ చేసింది మా ఫ్రెండ్ అనుకున్నారు.
అలా నా ఇన్నోసెంట్ ఫేస్ నన్ను కాపాడింది.పాపం మా ఫ్రెండ్.

("బ్లాగ్ లో రాస్తున్నా అని చెప్తే పేరు రాయకు ప్లీజ్.నేను డ్రాయింగ్ లో ఫెయిల్ అయిన సంగతి అందరికి తెలిసిపోతుంది అంది")

Thursday, February 5, 2009

ముంబై

నేను ఒక ప్రోజెక్ట్ వర్క్ కోసం 3 నెలలు ముంబై లో ఉన్నాను.నాకు అన్నిటికంటే బాగా గుర్తుండిపోయింది మాత్రం లోకల్ ట్రైన్

రైల్వే స్టేషన్ బయట ఆటో దిగగానే ఏదో జాతరకి వచ్చిన ఫీలింగ్ వస్తుంది.తల పైకెత్తి చూడగానే రాజ్ థాకరే నవ్వుతూ కనిపిస్తాడు (పొస్టర్లో).ఎవరి ఇంట్లో వాళ్ళు ఉంటే గవర్న్మెంట్ కి ఎక్స్ట్రా టాక్స్ కట్టాల్సివస్తుందేమో అన్నట్టు జనాలందరూ ఎక్కడికో ఒకచోటకి వెళ్ళటానికి ట్రై చేస్తూ ఉంటారు.


ఒక అరగంట కష్టపడితే ఈజీగా 10 అడుగులు వెయ్యొచ్చు.కొంచెం ముందుకువెళితే స్టార్టింగే కానీ ఎండింగ్ కనిపించని క్యూస్ కనిపిస్తాయి.పక్కనే మెట్లు కూడా.ఒక 10 మెట్లు ఎక్కగానే ఆ ముందు రోజు రాత్రి అంతా పళ్ళు టక టక లాడించి రెస్ట్ తీసుకుంటున్న పంచ్ మెషీన్స్ కనిపిస్తాయి.ఆ పక్కనే నిద్రపోతున్న లేడీ కానిస్టేబుల్ని చూస్తే ముంబై అంత ప్రశాంతమైన నగరం ఎక్కడా లేదేమో అనిపిస్తుంది.


ఓవర్ బ్రిడ్జ్ మీదకి వెళ్ళగానే ముంబై అమ్మయిని అనిపించుకోవాలనే తొందరలో భయంకరంగా రెడీ అయిన అమ్మాయిలు కనిపిస్తారు. అయ్యో అడ్డమైన్ క్రీములు రాసి జుట్టు పాడైపోయిందని మనం బాధలో ఉండగానే అర్థం అయిపోతుంది అది వాళ్ళ హెయిర్ స్టైల్ అని.

ఈలోపు ఎదురుగా ఒక మామ్మగారు(అలా మమ్మగారు అని పైకి అంటే ఈవ్ టీజింగ్ కేస్ పెడతారు)హెడ్ ఫోన్స్ పెట్టుకుని వింటూ ఎదురు వస్తారు.అప్పుడు మన మొబైల్లో కుడా ఈ సౌకర్యం ఉన్న సంగతి గుర్తువస్తుంది.మనం వెంటనే మన మొబైల్ లో పాటలు వినటం మొదలు పెడతాం.


ఈలోపు ట్రైన్ అనౌన్స్మెంట్ ఔతుంది అంతే అప్పటివరకు చా..లా సొఫిస్టికేటెడ్ గా ఉన్నవాళ్ళంత ఒక్కసారే అరుచుకుంటూ ట్రైన్ ఎంట్రన్స్ దగ్గరకి పరిగెత్తటం మొదలు పెడతారు. ఎక్కేవాళ్ళూ దిగేవాళ్ళ మద్యలో ఇరుక్కుపోయి మనకి తెలియకుండానే ట్రైన్ లో వచ్చి పడతాం.

నేను ఒక విషయం అబ్సర్వ్ చేసాను ప్రతి కంపార్ట్మెంట్లోనూ అందరి మీదా అరిచే వాళ్ళు ఎవరో ఒకరు ఉంటారు. వీళ్ళు జెనరల్గా నార్త్ ఇండియన్స్ అంటే ఇష్టం లేని మహరాష్ట్రియన్స్ అయి ఉంటారు. ఏదో ఒక స్టేషన్లో స్క్వాడ్ వచ్చేదాకా వీళ్ళని భరించాలి.స్క్వాడ్ వచ్చాక తెలుస్తుంది వీళ్ళకి టికెట్ లేని సంగతి.

ఈలోపు మనం దిగే స్టేషన్ వచ్చేస్తుంది హమ్మయ్య....
ముంబైలో ఉన్నన్ని రోజులు దేవుడా ఏం పాపం చేసుకున్నాను నాయనా అనుకునేదాన్ని.

ఫైనల్ గా నాకు తెలిసిందేంటంటే నేను,దోమలు,ఎండలు విజయవాడ లో ఉండటమే కరెక్ట్ అని. :)

కాని ముంబై- The city that never gives up.

Thursday, January 29, 2009

నేను-మా పాలేరు

టైం: వేసవి కాలం, 4pm
స్థలం:అమ్మమ్మ వాళ్ల ఊరు


ఆరోజు నా మూడ్ ఏమీ బాలేదు.అమ్మ వాళ్ళ పెళ్ళికి నన్ను పిలవనందుకు అమ్మమ్మ తో గొడవ పెట్టుకుని అలిగాను.(ఎందుకైనా మంచిదని అన్నం తిన్నాక అలిగాను).పైగా ఎండలు అని అబద్ధం చెప్పి (అమ్మమ్మ వాళ్ళ ఊరు నాకెప్పుడూ చల్లగానే ఉంటుంది)నన్ను గది లో నుంచి బయటకి రానివ్వట్లేదు.అందుకే కోపం వచ్చి నా పెళ్ళికి కూడా మిమ్మల్ని ఎవరినీ పిలవను అని చెప్పాను.వెంటనే మా అమ్మ "శ్రీ రామచంద్రా! నాకీ అతి తెలివి కూతురేంటి నాయనా?" అని దేవుడికి ఒక ప్రశ్నాపత్రం పంపించింది (question paper తెలుగులో ఏం అంటారో గుర్తు తెచ్చుకోవటానికి చాలా టైమే పట్టింది)ఫైగా పద కాసేపు పడుకుందువుగాని అని తీసుకెళ్ళిపోయింది.


నాకేమో నిద్ర రాలేదు.సరే ఎలాగూ మెలకువగానే ఉన్నాం కదా అని పెళ్ళి పనుల గురించి ఆలోచించటం మొదలుపెట్టాను. నాకు అన్నిటికంటే ముందు మామిడాకులు గుర్తువచ్చాయి.ఆ వెంటనే నాకు నేను పెంచుకుంటున్న మామిడి చెట్టు గుర్తువచ్చి చాలా బాధేసింది.అదేమో చాలా చిన్న చెట్టు ఆకులు కొయ్యటం నాకు ఇష్టం లేదు.ఇలా నా టెన్షన్ లో నేనుంటే మా పాలేరు ట్రింగ్..ట్రింగ్ అని cycle మీద వెళుతూ "హేంటి పాపమ్మగారూ హలా కూకున్నారూ?"అని అడిగాడు.
అసలే నా పేరు నాకు చాలా ఇష్టం ఇలా పాపమ్మ,ఆండాళ్ళమ్మ అని పిలిస్తే నాకు ఒళ్ళు మండింది.అయినా ఇతనితో నాకేంటి అనవసరంగా టైం వేస్ట్ అని నా పెళ్ళి గురించి ఆలోచిస్తున్నా నువ్వెళ్ళు అని చెప్పా.అంతే నేనేదో జోక్ వేసినట్టు నవ్వుకుంటూ వెళ్ళిపోయాడు.

వెళ్ళేవాడు వెళ్ళకుండా అందరికీ చెప్పేశాడు.ఇహ అందరూ ఒకటే నవ్వటం.ఇది చాలనట్టు నీ పెళ్ళికి సంవత్సరం ముందు నుంచి అరటి ఆకులు కొనాలి భోజనాలకి లేకపోతే సరిపోవు.అలా చేస్తారు మీ నాన్నగారు అని మళ్ళీ నవ్వటం.నాకైతే ఎంత కోపం వచ్చేదో.కాని ఏం చేస్తాం.అప్పటికి నాకు 5 years.ఏమైనా అంటే చిన్న పెద్ద లేకుండా ఏంటా మాటలు అంటారని ఊరుకున్నా.

ఇప్పటికీ ఊరు వెళితే అందరూ ఇది గుర్తు తెచ్చుకుని నవ్వుతారు.

నేను కూడా నవ్వుతాను :)